miércoles, 11 de enero de 2017

LA MÚSICA INCLASIFICABLE DE CRO ! SUENA EN "MOUNSTRUOS"




Los vericuetos insondables de la música rock abarca muchas formas de entender  su composición y  el modo de expandir los horizontes del mismo. Sus  constantes coqueteos con  diferentes estilos, que le dan multitud de apellidos , desdibujan sus límites y abren un agujero hacia la innovación que siempre está vinculada con el riesgo asumido mayoritariamente a través de la auto gestión.

 En esa disyuntiva, entre la innovación y el riesgo se encuentran Cibrán Rey (batería y coros), David Santos (bajo y coros), Rubén Abad (guitarra y voz) y Xabier Nuñez (teclado y voz) , que cobijan su dispar universo artístico bajo el grito de Cró! -- grupo creado en Vigo hace 10 años y recreados en el colectivo de la "Metamovida" -- donde vuelven a expandir en su nuevo disco "Mounstruos", cuarto álbum de estudio de la banda, ocho temas -- Videovigilada, PDF, Clawdia, Zapruder, Roquetin, Mounstros y UniCró!nibo  -- cimentadas eficazmente en un proceso de fusión de estilos diferentes con variedad de capas instrumentales --guitarras, sintetizadores, ritmos -- que sustentan con solidez una estructura musicalmente compleja en la que habita una mezcla articulada de textos en gallego, español e inglés.


 Como en su anterior trabajo --"Pera "-- el grupo define con rasgos personalizados, en el reducto del " do it yourself" -- hazlo tu mismo" -- su atípico e inconformista status musical que se escapa de las denominaciones al uso. 

Bien podemos decir que su único estilo es la conjunción y amalgama de géneros diferentes, indiscriminadamente agrupados, en el que siguen cuidando los detalles que perfilan su personalidad musicalmente polivalente que se alimenta de diversas vertientes del rock --psicodélico, progresivo, grunge, trip- hop-- regadas con free-jazz , con la experimentación como destino. 

 En "Mounstruos", Cro! sigue huyendo de la simplificación, con argumentos que confieren a su música la catalogación subjetiva de "inclasificable" --  etiqueta inexistente que podría englobar diferentes orientaciones musicales , pasando por todo tipo de improvisaciones y experimentaciones --  que rompe la lógica y estructuras de lo que se escucha por el general. 

Una propuesta musical que exige esfuerzo y  concentración para aclarar ideas y conceptos en unas hechuras que desde "afuera" tienen la apariencia de laberinto y una vez "dentro" de ellas suscitan el interés por buscar una salida receptiva.

Grabado en los Estudios Brasil madrileños   y masterizado en   Golden MasteringCalifornia, este nuevo disco de Cro! , que integra el colectivo de la Metamovida es una nueva y buena aportación   a la autogestión musical gallega.

lunes, 9 de enero de 2017

SABINA "LO NIEGA TODO"


Algo así como... ¡A mí que me cacheen...porqué "Lo niego todo!. Eso sí dicho al estilo "irónico canallesco poético musical" del "flaco de Ubeda", Joaquín Sabina, que se saco de encima la "pereza" de entrar en los estudios de grabación -- hacía 7 años que no editaba un disco en solitario desde "Vinagre y Rosas" -- y lo hizo para grabar su decimo octavo disco de estudio "Lo niego todo", con el que anuncia nueva gira.

"El nuevo disco me ha dado un trabajo extra ya que, como soy un mentiroso al que no le gusta nada mentir,... quería decir la verdad...la verdad es que tengo 67 años y el centro de mis preocupaciones es envejecer .Yo quería cantar y hablar sobre eso, me parecía muy difícil porque ni la gente ni yo queremos que nos canten eso, queremos que nos hablen de amor, de la primavera y de cosas parecida pero me he empeñado y algo fue saliendo".

Y con lo que "salió" Sabina se sentará en el "banquillo discográfico" con su "Lo niego todo" por delante, y lo hará a principios de marzo. Después se ira de gira por varias ciudades españolas. En este ocasión viene con nuevo "abogado productor" que defenderá este nuevo trabajo  ya que para "desperezarse" discográficamente  eligío como productor a un "jovenzuelo" llamado Leyva ex-integrante de "Pereza" con el que ya tuvo relaciones musicales en su disco "Vinagre y Rosas" donde le puso música al tema "Tiramisú de limón". 

En aquella ocasión Joaquín tomó la decisión de incluir al grupo Pereza en su trabajo, porqué, según propio testimonio: " Me estaba saliendo un disco bastante amargo. A mí me gustan las canciones amargas; de hecho, son las que más me gustan, pero pensé que hacía falta abrir un par de ventanas y que entrara aire fresco, juvenil y rocanrolero, y el único grupo español que me gustaba para hacer ese tipo de colaboración eran los Pereza. ... Decidí contactar a un grupo de rock joven para que me diera ese aire que yo tenía a los treinta años". 

Parece ser que aquél rejuvenecimiento le sentó bien y quiso volver a sorber de nuevo el "elixir de la juventud" : “Voy a juntarme con un jovenzuelo que me gusta mucho, a ver si renovamos un poco el aire”, ha dicho el jienense sobre las razones que le han llevado a trabajar con Leiva. 


Y así lo hizo, relevando en los mandos a Pancho Varona y Antonio García de Diego, productores habituales del artista desde Física y Química. De "flaco" a "flaco", Leyva manifestó por su parte que «Calzar los versos con músicas ha sido maravilloso». El otro colaborador de "Lo niego todo" es Benjamín Prado, a quien Sabina conoció en los ochenta, en una época en la que el poeta era acompañante habitual de Rafael Alberti. Ambos poetas y rockeros, unieron sus fuerzas por primera vez en 1988, año en que compusieron el tema "Cuando aprieta el frío", incluido en el álbum "El hombre del traje gris" mantuvieron relaciones íntimas en la composición de diez canciones de "Vinagre y Rosas".


Es de esperar que el salgo airoso del "juicio crítico" a pesar de "negarlo todo".



Las pruebas a su favor --17 álbumes de estudio, cinco en directo y tres recopilatorios, que suman unas ventas superiores a los 10 millones de discos y su trabajo como compositor para otros artistas, además de sus multitudinarios conciertos a lo largo de su extensa trayectoria artística-- lo defienden

 El nuevo trabajo ha levantado de hecho una gran expectación y anuncia una gira por diferentes ciudades españolas para presentarlo, cuando aún resuena el éxito alcanzado por Sabina en el Coliseo de A Coruña, va a hacer dos años, el 22 de marzo de 2015, agotando las 8.500 entradas puestas a la venta en tres horas. Te esperamos por Galicia.







jueves, 5 de enero de 2017

REFLEXIÓN DE AÑO NUEVO


LA ESPESURA DEL PANORAMA MUSICAL, DIFICULTA EL CAMINAR ARÍSTICO

Primero, y ante todo, decir que uno se siente muy satisfecho al observar como en los últimos años ha crecido la arboleda musical. Para recoger, hay que sembrar.

Dicho esto, uno cree conveniente que la espesura musical tiene sus riesgos de no tratarla convenientemente. La masificación tiene sus ventajas  y sus inconvenientes. Uno de estos últimos puede ser la perdida de orientación y la dificultad de sobresalir en la frondosidad del panorama musical, lleno de veredas diversificadas que en ocasiones no conducen a ninguna parte.

 Tanto es así, que uno que suele pasear durante varias horas al día, por el bosque musical, poblado de diferentes especies de árboles que lo oxigenan , se "pierde" en la espesura del bosque, o lo que es lo mismo, en la abundancia de producciones discográficas de diversas familias musicales. que lo pueblan.

Se dice que "los árboles no dejan ver el bosque". Frase que viene a cuento cuando alguien no puede ver un asunto o una situación en su conjunto porque está prestando atención a los detalles. La repoblación musical se inició cuando las compañías fonográficas, con las diferentes crisis padecidas  cerraron las puertas a la ilusión  de grabar un disco a los artistas que se refugiaron en las compañías independientes que abrieron sus puertas ante las numerosas demandas para poder dejar constancia de creatividades atrapadas en el negocio musical.

LLegaron las nuevas tecnologías y con Internet los asentamientos musicales adquirieron nuevas dimensiones abonadas por la auto- edición y la financiación colectiva  que se convirtió en una opción para financiar, en un primer momento, proyecto creativos, a la que recurrieron y recurren muchos artistas para dar salida a sus trabajos.  Estos abonos nutrieron las especies musicales que prosperaron y crecieron creando el bosque musical de grandes proporciones del que ahora disfrutamos. Un panorama que ofrece una amplia variedad de ventajas culturales, sociales y económicas que alberga y protege "paisajes" de alto valor cultural, espiritual y creativo.

Uno dio los primeros pasos en la vieja escuela dentro de un enfoque diferente en lo que el panorama musical respecta, y creo que tanto el exceso como el defecto pueden ser contraproducentes . Lo "utópico" seria buscar ese término "medio" tan difícil de encontrar.

La masificación no es buena y por tanto conviene fijarse en los detalles y buscar una correcta gestión de los mismos, porque no son los detalles, en general, los que nos impiden ver el "bosque", sino que son algunos detalles. El trabajo , al menos a nivel personal procuro ejercerlo como comentarista musical, es tratar de identificar cuáles son los "árboles"  que nos impiden ver en este momento  el bosque y, también, cuáles son aquellos que nos permiten verlo al completo, que lo enriquecen o que incluso llegan a hacerlo más profundo, más grande, más hermoso. Y la verdad es que no es nada fácil.

La limpieza y consiguiente desbroce "controlado" del bosque  -- panorama musical --  es una necesidad ambiental, para poder identificar la creatividad y el buen trabajo de los artistas que en el crecen y se desarrollan.  Si se logra esa ardua  y difícil tarea de identificación  -- donde los medios de difusión tienen un papel hegemonico --, veremos todos el panorama musical en su máxima expresión.

Que así sea


martes, 3 de enero de 2017

QUINTAS CANELLA:" ALFA E OMEGA. NO PORTELO DA MAXIA E NA MORADA DOS MISTERIOS"

Xosé  Quintas Canella regresa do auto - exilio musical  para seguir camiñando pola música popular galega, polos carreiros dá nosa historia cultural e recuperar a sintonía co mundo dás soldadeiras, dous xograres e dous trobeiros.


Unha musica encantadora para acompañarnos  ao noso viaxe ao Medioevo.



ªAlfa e Omega" é un vehículo virtual que nos achega, a través de 15 fermosas cancións ao pasado, á lírica medieval e sitúanos no pórtico musical, alí onde se forxou o cancioneiro popular galego

Alfa, letra inicial do alfabeto grego adoita utilizarse para indicar o comezo dunha cousa. Omega, a última letra do devandito alfabeto, denota o final. Neste sentido, falar de "Alfa e Omega" é facer referencia ao comezo e ao final de algo. Estas letras, son tamén dous símbolos de Allariz, a terra de Xosé Quintas Canella, poeta, compositor e cantante galego, que dan título a este traballo discográfico , "Alfa e Omega" , que nos sitúa na contorna das súas orixes, "no portelo dá maxia e na morada dos misterios".

O "Alfa" artístico de Quintas Canella remóntase á década dos anos 60 na órbita de Voces Ceibes para, posteriormente, integrarse no Movemento Popular dá Canción Galega. As súas achegas á música, tanto na composición como nas formulacións e procura de "novos" camiños para a canción popular galega son de gran importancia, avalada polo seu acreditado prestixio entre os músicos e os comentaristas galegos.

As súas primeiras referencias musicais están na música popular galega. Posteriormente dedicouse á creación de novos textos usando formas poéticas e musicais das Cantigas Medievais, aproximándose os Cancioneiros e musicando Cantigas de Amigo, de Amor e de Escarnio e de Maldicir, cunha formulación musical semellante ao que fixeran os poetas do Neotrobadorismo, adaptando con meticulosidade formas arcaicas, que aínda perduran no tempo vencelladas á fala e ás harmonías do noso vizoso herdo musical. 

As novas circunstancias van amalgamadas cun pasado poético e musical que nunca se extinguiu e que aínda se mantén vixente grazas a nosa porfiada xente do común que nunca renunciou ao que tiña de seu. En definitiva el aborda á nosa realidade cotiá, achegándose á música medieval cunha concepción popular, indíxena e tribal, en definitiva autóctona, evitando tratamentos "intelectuais" que, até agora, eran os máis frecuentes neste tipo de música.

No seu "Alfa e Omega" aborda de novo a música medieval cunha concepción popular e autóctona escoándose de formulacións artificiais e estériles mestizaxes. El defende que, da mesma maneira que a fala quedou ancorada naquel pasado case que remoto, ás formas musicais e poéticas pasoulles outro tanto do mesmo.

Foi en 1978 cando Quintas Canella, en compañía de Eloy Vázquez, Ánxel Barbadillo, Bernardo Martínez e Henrique F. Ferreira, fixo en palabras de Antón Seoane "un único e sorprendente disco, cheo de fermosas cancións de inspiración neotrobadoresca”, "Porque no mundo minguou a verdade".

 Pasaron os anos e aquel disco que recollía doce cantigas, unhas de inspiración popular e outras instrumentadas sobre textos medievais, converteuse nun referente, nunha peza musical moi singular e buscada que abriu novas canles de comunicación coas formas tradicionais galegas, musicais e poéticas, facilitando o acceso á música medieval coa devandita concepción, mamando do popular e autóctono, evitando eses tratamentos "intelectuais ", máis propios do Renacemento, consecuencia dunha visión alterada do pasado, porque interpretaban que o uso da fala e as formas poético-musicais das Cantigas de Amigo e das Cantigas de Escarnio e Maldicir coma un feito minoritario, unha sofisticación exclusiva das elites cortesáns, cando en realidade foi un fenómeno máis normal e máis estendido do que se pensa, que se asentaba nunha sociedade que participaba da mesma cultura e que se nutría de similares emocións expresadas conforme ao seu propio universo cultural, común e ordinario. “Falaban coma nós e tamén cantaban coma nós”.

Despois chegou o silencio, o auto-exilio de Xosé Quintas Canella, provocado por un inconformismo coas formulacións xerais que se estaban facendo en Galicia, particularmente no ámbito musical. 

Mentres tanto, na súa intimidade, na que nunca deixou de compor e escribir, á espera dunha oportunidade para o regreso, ese que con insistencia lle reclamaban amigos e compañeiros músicos, de modo que sempre estivo operativo para a reaparición que intimamente anhelo.

Foi nunha xuntanza con Miro Casabella, Mini Rivas e Mero Iglesias, que o animaron para que deixase de ser un espectador e recobrase o ánimo para seguir camiñando pola música popular galega, polos carreiros da nosa historia cultural e recuperar a sintonía co mundo das soldadeiras, dos xograres e dos trobeiros. Nomes como Pero Meogo, Martín Códax ou Airas Nunes, protagonistas do momento cultural, talvez, máis importante da historia galega, un período que comezou a finais do século XII, prolongándose até mediados do XIV e manterse para o futuro baixo o apelativo xeral de lírica medieval galego-portuguesa.

Este "Alfa e Omega" é un vehículo virtual que nos achega, a través de 15 fermosas cancións ao pasado, á lírica medieval e sitúanos no pórtico musical, alí onde se forxou o cancioneiro popular galego. Escoitamos textos musicados por Xosé Quintas Canella como “Vestida dun pres de Cambrai” de Xoán Airas (século XII-XIII); “No tempo do meu amigo” de Xulian Bolseiro (século XIII); “A vós Dona Abadesa” de Fernando Esquío (século XIII); “Atendendo o meu amigo” de Mendiño (século XIII); “Querme unha dona mal” de Xil Pérez Conde (século XIII); “Tal vai o meu amigo” de Pero Meogo (século XII-XIV); “Señor en tan grave día” de Don Dinís de Portugal (século XIII-XIV); “Dona fea” de Xohán García de Guillade (século XIII).

Unha peza instrumental, " Os Bois", baseada nunha historia relacionada coa Festa do Boi dá vila de Allariz, composta por Quintas Canella da paso a "O cego" cantiga inspirada en textos dos cancioneiros populares adaptada para este traballo. A partir do " "Alén" de Ramón Cabanillas (1.876-1.959) " iníciase o percorrido por cantigas de propia autoría de letra e música, coma o "Cantar de ausencia", "Lume dos meus ollos" e "As dúas raiñas" , para pechar o disco con "A danza dás Avelaiñas", cuxa autoría corresponde a Xulio López.

A través da súa escoita, deliciosamente refrescante, un séntese desprazado no tempo gozando desta achega musical que nos retrotrae ás épocas onde madurou a tradición autóctona modelando estruturas poético-musicais consoantes coas súas posibilidades e necesidades.

Ao día de hoxe a música de Galicia non deixa de evolucionar e a cada paso xorden novas propostas que amplían horizontes. A que escoitamos en "Alfa e Omega" de Quintas Canella, é unha proposta de creación que podería encaixar dentro dun "son autóctono e sen pretensións" que se incorpóra á paisaxe musical como un "desafío", porque mira cara atrás, para coñecer de onde vimos e alumar, desde o coñecemento, o futuro que se está construíndo.

Quintas Canella, unha vez máis deu ese paso con "Alfa e Omega" e montou unha expedición musical na que leva a voz masculina cantante, empapada nunha mítica aura trobeira que parece vir do máis alá, en contraste coas fermosas voces femininas de Pilocha, Navia Rivas e Iria Rivas. Nesta incursión, está instrumentalmente moi ben arroupado por Xaquín Branco: gaitas, frauta doce e percusión; Xulio López: frauta traveseira;Xosé Yepes: guitarra; Bento Veloso: guitarra; Xosé Baldomir: zanfona. E Mini Rivas pon a voz no recitado de “Alén” e un intencionado aturuxo en “Lume dos meus ollos”. 

Técnico de son foi Nicolás Vieites e a dirección musical e harmonizacións foron cousa de Xaquín Blanco, un sentido e virtuoso gaiteiro .

Unha expedición que nos leva a "Alfa e Omega", ou sexa, "ao portelo dá maxia, alí onde moran os misterios". Ese espazo existencial onde o fin espera aletargado nos habitáculos da vida amenizados por fermosas cancións de brillante execución que conforman e dan alento a esta obra que nos achega ás orixes.

Entren nel, e gocen do percorrido destas pracenteiras cantigas que veñen coa pátina protectora da composición neotrobeira e o interese polas fontes orixinais, na compaña dunha lúcida interpretación onde se conxugan o coñecemento da linguaxe musical, o dominio técnico e sonoro dos instrumentos e a sensibilidade, expresión e entrega dos intérpretes.

Boa viaxe musical ao noso Medievo 
Nonito Pereira





QUINTAS CANELLA: ALFA E OMEGA
NO PORTELO DA MAXIA E NA MORADA DOS MISTERIOS

Alfa, letra inicial del alfabeto griego suele utilizarse para indicar el comienzo de una cosa. Omega, la última letra del dicho alfabeto, denota el final. En este sentido, hablar de "Alfa y Omega" es hacer referencia al inicio y al final de algo. 

Estas letras, son también dos símbolos de Allariz, la tierra de Xosé Quintas Canella, poeta, compositor y cantante gallego, que dan título a este trabajo discográfico , "Alfa y Omega" , que nos sitúa en el entorno de sus orígenes, "en la ventanilla da magia y en la morada de los misterios".

El "Alfa" artístico de Quintas Canella se remonta a la década de los años 60 en la órbita de Voces Ceibes para, posteriormente, integrarse en el Movimiento Popular da Canción Gallega. Sus aportaciones a la música, tanto en la composición como en los planteamientos y búsqueda de "nuevos" caminos para la canción popular gallega son de gran importancia, avalada por su acreditado prestigio entre los músicos y los comentaristas gallegos.

Sus primeras referencias musicales están en la música popular gallega. Posteriormente se dedicó a la creación de nuevos textos usando formas poéticas y musicales de las Cantigas Medievales, aproximándose  a los Cancioneiros y musicando Cantigas de Amigo, de Amor y de Escarnio y de Maldecir, con un planteamiento musical semejante a lo que habían hecho los poetas del Neotrobadorismo, adaptando con meticulosidad formas arcaicas, que aún perduran en el tiempo vinculadas al habla y a las armonías de nuestro vizoso legado musical.

 Las nuevas circunstancias van amalgamadas con un pasado poético y musical que nunca se extinguió y que aún se mantiene vigente gracias a nuestra porfiada gente de lo corriente que nunca renunció a lo que tenía de por sí. En definitiva él aborda a nuestra realidad cotidiana, acercándose a la música medieval con una concepción popular, indígena y tribal, en definitiva autóctona, evitando tratamientos "intelectuales" que, hasta ahora, eran los más frecuentes en este tipo de música.

En su "Alfa y Omega" aborda de nuevo la música medieval con una concepción popular y autóctona escapándose de planteamientos artificiales y estériles mestizajes. Él defiende que, de la misma manera que la habla quedó anclada en aquel pasado casí qué remoto, a las formas musicales y poéticas les pasó otro tanto del lo mismo.

Fue en 1978 cuando Quintas Canella, en compañía de Eloy Vázquez, Ánxel Barbadillo, Bernardo Martínez y Henrique F. Herrera, hizo en palabras de Antón Seoane "un único y sorprendente disco, lleno de hermosas canciones de inspiración neotrobadoresca":"Porque no mundo   menguo a  verdade". 

Pasaron los años y aquel disco que recogía doce cantigas, unas de inspiración popular y otras instrumentadas sobre textos medievales, se convirtió en un referente, en una pieza musical muy singular y buscada que abrió nuevos canales de comunicación con las formas tradicionales gallegas, musicales y poéticas, facilitando el acceso a la música medieval con la dicha concepción, mamando del popular y autóctono, evitando esos tratamientos "intelectuales ", más propios del Renacimiento, consecuencia de una visión alterada del pasado, porque interpretaban que el uso del habla y las formas poético-musicales de las Cantigas de Amigo y de las Cantigas de Escarnio y Maldecir como un hecho minoritario, una sofisticación exclusiva de las élites cortesanos, cuando en realidad fue un fenómeno más normal y más extendido del que se piensa, que se asentaba en una sociedad que participaba de la misma cultura y que se nutría de similares emociones expresadas conforme a su propio universo cultural, común y común. "Hablaban como nosotros y también cantaban como nosotros".

Después llegó el silencio, el auto-exilio de Xosé Quintas Canella, provocado por un inconformismo con los planteamientos generales que se estaban haciendo en Galicia, particularmente en el ámbito musical. Mientras tanto, en su intimidad, en la que nunca dejó de componer y escribir, a la espera de una oportunidad para el regreso, ese que con insistencia le reclamaban amigos y compañeros músicos, de modo que siempre estuvo operativo para la reaparición que íntimamente anhelo.

Fue en una juntanza con Miro Casabella, Mini Rivas y Mero Iglesias, que lo animaron para que dejara de ser un espectador y recobrara el ánimo para seguir caminando por la música popular gallega, por los senderos de nuestra historia cultural y recuperar la sintonía con el mundo de las "soldadeiras", de los juglares y de los troveros. 

Nombres como Pero Meogo, Martín Códax o Airas Nunes, protagonistas del momento cultural, tal vez, más importante de la historia gallega, un período que comenzó la finales del siglo XII, prolongándose hasta mediados del XIV y mantenerse para el futuro bajo el apelativo general de lírica medieval gallego-portuguesa.

Este "Alfa y Omega" es un vehículo virtual que nos acerca, a través de 15 hermosas canciones al pasado, a la lírica medieval y los sitúan en el pórtico musical, allí donde se forjó el cancioneiro popular gallego. Escuchamos textos musicados por Xosé Quintas Canella cómo  “Vestida dun pres de Cambrai” de Xoán Airas (século XII-XIII); “No tempo do meu amigo” de Xulian Bolseiro (século XIII); “A vós Dona Abadesa” de Fernando Esquío (século XIII); “Atendendo o meu amigo” de Mendiño (século XIII); “Querme unha dona mal” de Xil Pérez Conde (século XIII); “Tal vai o meu amigo” de Pero Meogo (século XII-XIV); “Señor en tan grave día” de Don Dinís de Portugal (século XIII-XIV); “Dona fea” de Xohán García de Guillade (século XIII).

Una pieza instrumental, " Os Bois", basada en una historia relacionada con la Fiesta del Buey de la villa de Allariz, compuesta por Quintas Canella da paso a  "O Cego" cantiga inspirada en textos de los cancioneiros populares adaptada para este trabajo. A partir del  "Alén" de Ramón Cabanillas (1.876-1.959) " se inicia el recorrido por cantigas de propia autoría de letra y música, como "Cantar de ausencia", "Lume dos meus ollos" e "As dúas raiñas" , para cerrar el disco con "La danza das Avelaiñas", cuya autoría corresponde a Julio López.

A través de la su escucha, deliciosamente refrescante, uno se siente desplazado en el tiempo disfrutando de esta aportación musical que nos retrotrae a las épocas donde maduró la tradición autóctona modelando estructuras poético-musicales consonantes con sus posibilidades y necesidades.

Al día de hoy la música de Galicia no deja de evolucionar y la cada paso surgen nuevas propuestas que amplían horizontes. La que escuchamos en "Alfa y Omega" de Quintas Canella, es una propuesta de creación que podría encajar dentro de un "sonido autóctono y sin pretensiones" que se incorpora al paisaje musical como un "desafío", porque mira hacia atrás, para conocer de donde venimos y alumbrar, desde el conocimiento, el futuro que se está construyendo.

Quintas Canella, una vez más dio ese paso con "Alfa y Omega" y montó una expedición musical en la que lleva la voz masculina cantante, empapada en una mítica aura trobeira que parece venir del más allá, en contraste con las hermosas voces femeninas de Pilocha, Navia Rivas e Iria Rivas. 

En esta incursión, está instrumentalmente muy bien arropado por Xaquín Blanco: gaitas, flauta dulce y percusión; Julio López: flauta travesera ;Xosé Yepes: guitarra; Bento Veloso: guitarra y Xosé Baldomir: zanfona. Y Mini Rivas ponen la voz en el recitado de "Alén" y un intencionado aturuxo en “Lume dos meus ollos”. 

El técnico de sonido fue  Nicolás Vieites. La dirección musical y armonizaciones  fueron cosa de Xaquín Blanco, un sentido y virtuoso gaitero .

Una expedición que nos lleva la "Alfa y Omega", o sea, "a la ventanilla da magia, allí donde moran los misterios". Ese espacio existencial donde el fin espera aletargado en los habitáculos de la vida amenizados por hermosas canciones de brillante ejecución que conforman y dan aliento la esta obra que nos acerca a los orígenes.

Entren en él, y disfruten del recorrido de estas placenteras cantigas que vienen con la pátina protectora de la composición neotrobeira y el interés por las fuentes originales, en la compaña de una lúcida interpretación donde se conjugan el conocimiento del lenguaje musical, el dominio técnico y sonoro de los instrumentos y la sensibilidad, expresión y entrega de los intérpretes.

Buen viaje musical a nuestro Medievo
Nonito Pereira




sábado, 31 de diciembre de 2016

CAXADE : "E ISTO É O AMOR".MÚSICA MESTRES AGORA ENTRADES VOS.

UNHA "ORQUESTINA" CON VOCALISTA DE "PALCO DE FESTA" E SINGULARIDADE  INSTRUMENTAL



¡Miñas donas e meus señores!..., "Discos dá Máquina"  ten o pracer de presentarlles ou segundo traballo  de estudo de Caxade para  gozar escoitándoo e bailando. Chamase "E isto é o Amor" . Estes son os compoñentes  desta "orquestina" que leva o apelido do seu creador. Un músico cunha ampla traxectoria:acordeonista en Pel de Noz, Cuarteto Caramuxo e bombardinista na Orquestra Vos Modernos... Alonso Caxade!... voz , acordeónista Midi e sintetizador (aplausos). Acompáñano Manuel Espinho no trombón, Manuel Paino, trompeta e Xosé Tunhas nos repeniques de batería.Un forte aplauso para eles!. ¡Música mestres...agora entrades vos!

Unha presentación ficticia, que ben podía ser verdadeira, que chegaba alá polo mes de maio no que o son orquestral de Caxade, con vocalista, de "palco de música", que fixo bailar en 2015 até as "moscas" coa súa "danza", volvía ambientar coa súa orixinalidade os territorios musicais galegos.

 A súa singularidade orquestral, á que se encaixou na denominación "indie-folk", mestura liñas melódicas e bases rítmicas, con arrebatos de Instrumento musical de vento da familia do metal, trompeta e trombón, que chama a atención pola  súa "ambientación" nas músicas balcánicas con patróns rítmicos irregulares xerados a través do ritmo implícito. Mentres a música pasea con galanura as súas ondulantes protuberancias sónicas, soa a voz de Caxade en galego , con estilo  de "púlpito --sermón?, prolongando as palabras de esencia reivindicativa de maneira alertargada, que avivan a fixación auditiva sobre letras transgresoras, ligadas á realidade cotiá e á situación actual, cun carácter claramente, irónico e metafórico.

Caxade soa a música de "pobo global", con esquemas de música  minimalista e sons bucólico-pastoriles da vella Europa. Música elegante, modesta e sinxela, surrealismo postmodernista e discurso reivindicativo, metafórico e irónico.

Este segundo LP, -- o terceiro se se ten en conta o DVD/CD gravado ao vivo com a Banda de Música dá Bandeira --- ?E Isto é ou Amor? (Discos dá Máquina, 2016), mantén a frescura e o colorido do seu debut, esa acertada fusión entre folk e pop, á que nesta ocasión incorporan, por aquilo de non repetirse,  o sintetizador que "substitúe" ás "flatulencias sónicas" do bombardino que se escoitaba no seu primeiro traballo "A Dança dúas Moscas", e que lle dá un toque máis contemporáneo afastándoo do ambiente tradicional.

Dez novas composicións, entre elas un poema de Séchu Sende, "E isto é o amor" e a tradicional "O toxo prende" (María dá Pontragha e Alonso Caxade), gravadas e mesturadas por Tomás Ageitos no Estudo A Ponche (Santiago de Compostela).

jueves, 29 de diciembre de 2016

BIBIANO:ADIÓS A UN INDISPENSABLE DE LA MÚSICA GALLEGA



Menudo año. De nuevo tengo que "despedir" a un amigo, a un compañero de "andanzas musicales" con quién compartí momentos de alegría regados de alguna  "discusión " ocasional por discrepancias "territoriales" -- como en el fútbol en la música también había"rivalidad"
 entre Vigo y A Coruña--  que siempre terminaron en abrazos . Bibiano Morón se fue de repente a los 66 años.

Nuestra amistad venia de de lejos, de los tiempos de Voces Ceibes, y se prolongó a través de las sucesivas etapas artísticas de "Bibi", como le solía llamar. Dentro del colectivo de Voces Ceibes, aportaba su tendencia innovadora incluyendo en su quehacer una orientación musical que se salía de la norma del folk acústico y coqueteaba con el rock incluyendo percusión y guitarra eléctrica , lo que le generó -- como a su dia a Bob Dylan en el Festival de Newport de 1965 cuando apareció en el escenario con una guitarra eléctrica -- una incomprensión y repulsa por parte de quienes no supieron apreciar en aquel momento la valía de su aportación. 

Firma el 2 de marzo de 1975, el manifiesto “Movemento Popular da Canción Galega” junto a la mayoría de los músicos gallegos comprometidos,  que fue inicio de una nueva etapa en la que la canción gallega se desarrolló libremente dentro de unos cauces regidos por la libertad y el profesionalismo. 

En esta situación llega el primer trabajo en solitario de Bibiano Morón: " Estamos Chegando o Mar (1976) con Alan Milhaud en la producción donde muestra su capacidad para unir tradición y modernidad en su contenido. Un año más tarde coincido con él en los estudios Audiofilm de Madrid donde estaba grabando  su segundo álbum "Alcabre" junto a Xoan Piñón y Bernardo Martínez, entre otros que también grabarían con Emilio Cao, posteriormente, Fonte do Araño. 

Por "militar" en la misma compañía discográfica sigo de cerca la promoción del disco que tendría una buena acogida. Dos años más tarde llega su tercer disco "Aluminio" con el que se creó una polémica seguida de abundantes críticas por el "atrevimiento" de "electrificar" el Himno Gallego.

 La incomprensión enfrió el ánimo de Bibiano que abandona la música profesional  para abrir en Vigo la discoteca Kremlim, uno de los "santuarios" de la movida viguesa., que solía visitar cuando iba a la "ciudad olívica".  Desde allí empieza su dedicación a la promoción de conciertos y a apoyar a las bandas noveles que lo lleva a convertirse en un organizador y programador de prestigio de conciertos de gran nivel nacional e internacional, actividad profesional en la que compartimos  varias reuniones.

 «Estoy de la música y de Bibiano hasta el gorro. Me cansa ese Bibiano cantautor que me recuerda todo el mundo», decía hace unos años en una entrevista a La Voz de Galicia en unos momentos que evidenciaba un "bajón" de moral. 

Se fue un músico que con su creatividad, no siempre comprendida aunque hoy alabada, tejió nuevos ropajes para la música gallega.

 Un indispensable de la música y la canción gallega. 

Buen viaje amigo.





miércoles, 28 de diciembre de 2016

OS "CANTARES" DOS CARUNCHOS

Hai uns días comentaba  neste blogg o último disco de Eladio e os Seres Queridos que leva por título "Cantares". Agora chega o sexto traballo discográfico do grupo tradicional galego Os Carunchos que tamén leva por nome "Cantares".

Mesma denominación para un contido que esta hermanado polo cordón umbilical que lles une á tradición musical galega. Aínda que visten diferentes roupaxes musicais estes artistas transmiten a súa arte e  emocións a través de revisións ou adaptacións do patrimonio musical galego impregnándoo con novo colorido melódico e rítmico.

 No caso de Os Carunchos o seu novo disco "Cantares" xira en torno da poesía popular e fano con letras propias e cunha especial atención á obra de poetas como Rosalia de Castro, Dario Xohán Cabana, Manolo Pipas ,Carlos Fontes e Celso Emilio Ferreiro que abre o disco co seu poema "Cantares"

Moitos foron os poemas que se converteron en canción de man dos cantautores. Se a música é o "sal da vida", entón a poesía son esas palabras que lle dan sentido. Por tanto, non é de estrañar que se apoien mutuamente en busca de inspiración que no caso  de Os Carunchos nace, crece e desenvólvese na súa esencia "gaiteira" , esa que lles move  á necesidade primaria de facer e compartir música galega para o baile ou a festa  desde hai 20 anos , percorrendo Galicia de festa en festa sempre comprometidos co pais galego e a sua cultura, poñendo especial atencion na conservacion dá nosa lingua e deixando as súas pegadas musicais en discos como Á que vai!, Sen tempo non era, Montealegre,En Galego é Ti Que?.



E como o cantar non ten cancela xa que cantan as nais, os pais, os fillos, os avós, as netas, Luís - Voz, Gaita, Zanfona, Requinta e Percusión; Pablo - Voz, Gaita e Acordeon; Alberto - Voz, Percusión e Gaita; Juan - Voz, Gaita, Zanfona e Percusión e Isaac - Voz e Percusión, tamén cantan e tocan en 17 pezas, cantares, convidándonos a que todos cantemos con eles . Unha invitación que non podemos rexeitar.

¡Lume!. ! A cantar e bailar!.