O grupo de Carballo, formado por Alberto Veciño,
Diego Gende, Mar Catarina, Xurxo Meis e Rubén Domínguez, acaba de poñer en
circulación o seu segundo disco, "Postal", no que poden
"ver" doce instantáneas musicais con colorido pop "artesanal",
ese que non necesita "retoques", máis aló do emocional, para tinguir
a súa escoita
.E é que facer pop é interpretar cancións de emocións que todos
senten e que todos poden cantar.
Iso é o pop a "secas" sen apelidos
"alternativos" que cambien o concepto, aspecto e textura, algo
habitual nos lindes musicais actuais que buscan novos estímulos na combinación
de elementos para crear unha música "desestructurada" ou
"desconstruida" coa creatividade como soporte.
Chicharrón fan pop, e
fano ben cos suficientes alicientes para non pasar desapercibido como son unhas
letras ben conseguidas, unhas melodías atractivas que teñen unha boa
capacidade de adicción .
O seu primeiro disco, de título homónimo, nacía
acústico como trío. No seu segundo traballo, xa como quinteto, Chicharrón se
enchufa á corrente eléctrica e dá luz, ilumina a súa cara, cun pop melódico
cheo de sons de alternancia emocional, que van desde temas
"viscerales" a outros máis "doces e pulidos", cantados en
galego --"Despois do baile", "Ou teu costume do azar","Suicidio
tímido", "Xi ", "A verdade de calquera fonte ",
"A elegancia dá alegría", " Renunciando aos meus poderes",
"Ensíname a durmir", "Que non farías ti por non perdelo","Ou
aplauso do lanzador de disco" , " Campos de adestramento
eternos" e "A túa presa" --.
O título "Postal"
explícao Veciño -- ex Franc3s --: "Non primeiro disco partiamos de que
estabamos perdidos e atopabamos ou camiño e neste disco avanzamos, sabemos que
estamos non noso camiño e facemos unha parada para contarlle á xente que queremos
e que nos quere ou que estamos vendo",
Pode dicirse que esta "Postal"
de Chicharrón é só pop…pero gústame.
LA
"POSTAL" POP
DE CHICHARRÓN
El
grupo de Carballo, formado por Alberto Vecino, Diego
Gende, Mar Catarina, Xurxo Meis y Rubén Domínguez, acaba de poner en
circulación su segundo disco, "Postal", en el que pueden
"ver" doce instantáneas musicales con colorido pop
"artesanal", ese que no necesita "retoques", más allá del
emocional, para teñir su escucha .
Y es que hacer pop es hacer e interpretar
canciones de emociones que todos sienten y que todos pueden cantar.
Eso es el
pop a "secas" sin apellidos "alternativos" que cambien el
concepto, aspecto y textura, algo habitual en los lindes musicales actuales que
buscan nuevos estímulos en la combinación de elementos para crear una música
"desestructurada" o "desconstruida" con la creatividad como
soporte.
Chicharrón hacen pop, y lo hacen bien
con los suficientes alicientes
para no pasar desapercibido como son unas letras bien conseguidas, unas
melodías atractivas que tienen una buena capacidad de adicción .
Su primer disco,
de título homónimo, nacía acústico como trío. En su segundo trabajo, ya como
quinteto, Chicharrón se enchufa a la corriente
eléctrica y da luz, ilumina su cara, con un pop melódico lleno de sonidos de
alternancia emocional, que van desde temas "viscerales" a otros más
"dulces y pulidos", cantados en gallego --"Despois do
baile", "O teu costume do azar","Suicidio tímido", "Xi ",
"A verdade de calquera fonte ",
"A elegancia da alegría", " Renunciando aos meus poderes", "Ensíname a durmir", "Que non farías ti por non perdelo","O aplauso do lanzador de disco" ,
" Campos de adestramento eternos" e "A túa
presa" --.
El título "Postal" lo explica Vecino --
ex
Franc3s --:No primeiro disco partiamos de que estabamos
perdidos e atopabamos o camiño e neste disco avanzamos, sabemos que estamos no
noso camiño e facemos unha parada para contarlle á xente que queremos e que nos
quere o que estamos vendo»,
Puede decirse que esta "Postal" de
Chicharrón es solo pop…pero me gusta.
