jueves, 10 de mayo de 2018

NITOPE.BLOGSPOT. COM LLEGA A LAS 325.000 VISITAS





GRACIAS A LOS 325.000 VISITANTES QUE HAN TENIDO  LA AMABILIDAD DE DARSE UNA VUELTA POR -- NITOPE.BLOGSPOT. COM -- Y LEER EL CONTENIDO DE "TODOMÚSICA&MÁS". 

SEGUIMOS...

OS "QUINCE SOLES" DE LUCÍA PÉREZ ILUMINAN OS CORAZÓNS DOS GALEGOS




Despois das súas cancións "Quita Penas" (2004), incluídas no disco do mesmo nome, a cantante galega do Incio,  Lucía Pérez, volve iluminar o panorama discográfico, nin máis nin menos, que con "Quince Soles" . Quince cancións que broncean o ánimo con súa escoita. Interpretadas en galego, as cancións deste novo disco, son representativas dalgún momento da súa vida , que ela recupera co seu habitual "sorriso" interpretativo .

Hai xa 16 anos que descubrín o frescor dos valores artísticos de Lucía, formando parte do xurado do concurso "Canteira de Cantareiros" de Luar na TVG, quén en rifada competencia co cantante Alberto Cunha, resulto gañadora. 

Daquela os irmáns Galán, Lucía e Joaquín, o dúo Pimpinela, con quen compartía xurado, auguráronlle unha brillante carreira artística. E non se equivocaron. 

Empezou a "camiñar" apoiada por Chema Purón, prestixioso compositor e produtor discográfico, que lograra dous premios no Festival da OTI e co seu primeiro disco "Amores e amores" logra o   "Disco de Ouro Galego" ao alcanzar unha cifra de vendas proporcional ao disco de ouro nacional. En 2006,participa no Festival da Canción de Viña do Mar (Chile), o que lle abre as portas ao mercado latino americano, viaxando a Chile e Arxentina con éxito nas súas actuacións.

 O seu segundo disco "Voar"  asinta a súa popularidade que a leva a participar de novo no Festival de Viña do Mar . Os seus concertos e a súa presenza nos medios van abrindo paso ao atractivo don interpretativo de Lucía que segue forxando unha carreira, cos pés na terra, recollendo premios e  mencións, que a levan mesmo a "Voar polos Tellados" (2009), o seu terceiro disco. 

En 2011 é elixida para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2011 coa canción "Que me quiten o bailao". Ese mesmo ano edítase "Cruzo os dedos" e chea o seu calendario artístico con numerosos concertos con estelares aparicións  televisivas ,e á fronte do programa da TVG  "Heicho cantar, queridiña" como presentadora. Despois de "Quita Penas" (2014) chegan este "Quince Soles" cos que Lucia celebra os seus anos de estancia na música, con cancións relacionadas con algunha etapa da súa vida -- "Terra", "Tocando enfronte", "Carolina", "Alamor", "Mestura Poirtuguesa", "Rosiña do mes me maio", "Destino Santiago", "Moraima", "Virxe dá Renda", " A Rumboia", Flor dás Augas", "Heroes sen nome", "A Marinheira" e "Alborada de Rosalía" --. 

E faino co seu "riseiro" esplendor interpretativo ,  cantando en galego e arroupada con colaboracións especiais como as de Vizcaíno, Susana Seivane, Chema Purón, Rosa Cedrón, Emilio Rúa, Sito Sedes, Xavier Diaz, Chenoa e Tonhito de Poi. Un disco que apunta directo aos corazóns dos galegos.


LOS "QUINCE SOLES"
DE LUCÍA PÉREZ

Después de sus canciones "Quita Penas" (2004), incluidas en el disco del mismo nombre, la cantante gallega de O Incio,  Lucía Pérez, vuelve a iluminar el panorama discográfico, ni más ni menos, que con "Quince Soles" . Quince canciones que broncean el ánimo con su escucha. Interpretadas en gallego, las canciones de este nuevo disco, son representativas de algún momento de su vida , que ella recupera con su habitual "sonrisa" interpretativa .

Hace ya 16 años que descubrí los valores artísticos de Lucía, formando parte del jurado del concurso "Canteira de Cantareiros" de Luar en la TVG, quien en reñida competencia con el cantante Alberto Cunha, resulto ganadora. De aquella los hermanos Galán, Lucía y Joaquin, el dúo Pimpinela, con quien compartía jurado, le auguraron una brillante carrera artística. Y no se equivocaron. Empezó a "caminar" apoyada por Chema Purón, prestigioso compositor y productor discográfico, que había logrado dos premios en el Festival de la OTI y con su primer disco "Amores y amores" logra el   "Disco de Oro Gallego" al alcanzar una cifra de ventas proporcional al disco de oro nacional. En 2006,participa en el Festival de la Canción de Viña del Mar (Chile), lo que le abre las puertas al mercado latino americano, viajando a Chile y Argentina con éxito en sus actuaciones. Su segundo disco "Volar"  asienta su popularidad que la lleva a participar de nuevo en el Festival de Viña del Mar . Sus conciertos y su presencia en los medios van abriendo paso al atractivo don interpretativo de Lucía que sigue forjando una carrera, con los pies en la tierra, recogiendo premios y  menciones, que la llevan incluso a "Volar por los Tejados" (2009), su tercer disco. En 2011 es elegida para representar a España en el Festival de la Canción de Eurovisión 2011 con la canción "Que me quiten lo bailao". Ese mismo año se edita "Cruzo los dedos" y llena su calendario artístico con numerosos conciertos con estelares apariciones  televisivas ,y al frente del programa de la TVG  "Heicho cantar, queridiña" como presentadora. Después de "Quita Penas" (2014) llegan estos "Quince Soles” con los que Lucia celebra sus años de estancia en la música, con canciones relacionadas con alguna etapa de su vida -- "Terra", "Tocando enfrente", "Carolina", "Alamor", "Mestura Poirtuguesa", "Rosiña do mes me maio", "Destino Santiago", "Moraima", "Virxe da Renda", " A Rumboia", Flor das Augas", "Héroes sen nome", "A Marinheira" y "Alborada de Rosalía" --. Y lo hace con su "sonriente" esplendor interpretativo ,  cantando en gallego y arropada con colaboraciones especiales como las de Vizcaíno, Susana Seivane, Chema Purón, Rosa Cedrón, Emilio Rúa, Sito Sedes, Xavier Diaz, Chenoa y Tonhito de Poi. Un disco que apunta directo a los corazones de los gallegos.






miércoles, 9 de mayo de 2018

LOS DUQUES DE MONTERREY SIGUEN CON SUS "CORRIDOS DE BATEA" AHORA CON "CHILI CON GRELOS"




Indy Tumbita y Linda Lamar, los Duques de Monterrey, cuentan que cuando estaban "recluidos" pasando frío en Monterrei, Ourense, -- la hermosa tierra que da origen al Monterrey de México --, se les  ocurrió, comenta Linda, ponerle la letra a la canción "Pedrito el Diablo" del disco "Pedrito Diablo y los Calaveras-- grupo de Indy Tumbita --y que mezclase cultura gallega y mexicana, que en el fondo, afirma, tiene mucho que ver, hay muchas relaciones, y por otro lado la música mexicana siempre me ha interesado porque dice verdad, es lo que me gusta a mí .Nos pareció una buena idea y a partir de ahí vino el resto... 

Unas  "correrías" en las que a través de sus "Corridos del Norte", también conocidos como "corridos de batea", muestran su particular interpretación de la realidad gallega  a ritmo de la música norteña mexicana, en unos momentos en los que la tele-serie "prohibida", "Fariña", que está recabando la atención de los telespectadores. 

En "Chili con Grelos" (Bad Death 2018)  escuchamos diez canciones -- que muy bien podrían haber formado parte de la banda sonora de "Fariña" --  que condensan en pocos minutos ,planteamiento, nudo y desenlace de historias acaecidas en las Rías Baixas durante la "edad de oro" del narcotráfico que los Duques de Monterrey aliñan musicalmente con zumo de rancheras y tex mex. 

Un maridaje, el del amargor de nuestro grelo con la acidez de los sabores cítricos de la comida mexicana, resulta "perfecto" en opinión de estos "chefs musicales" que presentan un menú musical -- "Romeo y Julieta", "Almas Perdidas", "Juan Sebastian", "Rosi reina de la coca", "Ponme un trago", "El corrido de Don Pedro", "Santa Compaña", "Revolucionarios", "Maldito amor" y "Volver, Volver" -- sin moralina, ni tampoco exaltación del narco tráfico, y que son solo una exposición de hechos reales de los que cada cual extraerá su conclusión. 





Los Duques de Monterrey se consideran un "grupo de rock and roll macarra", con las guittarras siempre lejos de los sobacos y el volumen al "once". 

Dan mucha importancia a la imaginería que rodea al grupo que está ligada a la tradición visual mexicana puesto que, en su opinión, a través de la estética se inocula el germen de la ideología y una vez propagada la "infección"  el público toma partido




lunes, 7 de mayo de 2018

EL "NOROESTE" MUSICAL, SOPLA DE NUEVO



Los vientos musicales del Noroeste Estrella de Galicia, vienen "flojos" de momento, pero las previsiones inciden en que irán aumentando su intensidad hasta llegar a "soplar" fuerte no solo en Riazor, sino también en toda la ciudad donde se escucharan ráfagas musicales de intensidad ecleptíca para celebrar su 32ª edición, del 7 al 12 de agosto.



Ana Curra-- figura relevante  de la movida madrileña de los 80 que formó parte de Pegamoides, Parálisis Permanente y Los Seres Vacíos, conocida como "la reina del punk español" --



Christina Rosenvinge -- que puede presumir de haber sobrevivido al pop adolescente convirtiéndose en un referente del pop independiente , de la composición llena de encanto y madurez -- 


el Group A -- dúo nómada de noise pop japonés  que mezcla una escena post punk en sus desafiantes directos con ruído experimental, lecturas de poesía intensamente emocionales y  pinturas sobre cuerpos desnudos -- 






y Morden -- nuevo proyectode Elba Fernández , que se dió a conocer artísticamente como Jane Joyd, en el que se escuchan sones variriados , a veces cercanos all trip hop y otras al "nuevo" R&B, ambient , pop, drempop, todos ellos atravesados por pianos contemporáneos que van vertebrando, junto con la voz  y los coros, un nuevo estilo más nórdico y menos americano --. 

Cuatro generaciones de mujeres con estilos variados ---.  son los primeros nombres en llegar al cartel irá aumentando en los próximos días hasta llegar a más de 100 conciertos gratuitos que se realizaran en 15 escenarios urbanos de A Coruña,-- como la playa de Riazor, el Castillo de San Antón, la plaza de San Nicolás, Fundación Luis Seoane, la Casa Museo Casares Quiroga, o  el Campo de la Leña, la Plaza de las Bárbaras , las calles de Torreiro y Capitán Troncosos. y el Parque Paseo de los Puentes, junto a locales de referencia de la ciudad --donde sonara un arco iris de estilos como el pop, rock, indie, heavy, vanguardia, fado, hip hop, fusión, folk, punk, noise, canción de autor, etc. El NEG, mantiene en esta nueva edición treintañera el espíritu que lo forjó apostando por las bandas locales y gallegas emergentes. que compartirán escenarios con reconocidos nombres de la escena estatal e internacional. 

En esta nueva edición el NEG mantiene su aliento expansivo, repitiendo su apuesta remodeladora del Noroeste Pop Rock ofreciendo ciclos de programación para todos los tips de público y a diferentes horas del día y la noche, como las sesiones matinales-- sesión vermú -- a cargo de bandas relevantes de la escena gallega y estatal, o el Ciclo Selección Noroeste con directos exclusivos en teatros y recintos cubiertos y el Noroeste + que tendrá lugar cuando finalicen los conciertos de la playa y en las plazas , con los dj´s residentes de los locales de la noche coruñesa.


domingo, 6 de mayo de 2018

IÑIGO SE FUE Y LLEGA SU LEYENDA




Otro trallazo anímico. Muere a los 75 años José María Iñigo y  puñeteras casualidades de la "muerte"...en vísperas del Festival de Eurovisión del que conocía todas sus "maniobras", junto a otro "especialista eurovisivo", José Luis Urribarri, por haberlas vivido de cerca desde los años 70. 

José María , el de la radio musical, tenía 15 años cuando hizo sus primeros pinitos radiofónicos colaborando en Radio Bilbao hasta que su capacidad de locución lo llevo a la Cadena Cope. 

De ahí, se busco la vida en Londres, donde se cocían las últimas tendencias del pop y el rock, en los años 60 , y  allí, además de ejercer como colaborador de la cadena SER, trabajó en la BBC de Londres para conocer a fondo el excitante panorama musical cuando aún no había cumplido veinte años.

 Regresó a Madrid con el bagaje de lo aprendido del que empezó a dar muestras en los programas El Musiquero, El Gran Musical y Los 40 Principales, que en 1966 con la llegada de la Frecuencia Modulada, la FM, puso en marcha otro grande de la radio musical Rafael Revert, que por entonces  también colaboraba en la prestigiosa revista de música internacional "Bilboard", que "puso patas  arriba" los escasos programas musicalesde la Onda Media, modernizando el contenido, y dando protagonismo a un equipo de jóvenes locutores que defendían con  entusiasmo, avalado por sus criterios musicales,  los discos que les gustaban. 

En ese equipo inicial, entro José María Iñigo y pronto se convirtió, en un respetado -- en ocasiones "temido" -- profesional gracias a su  personalidad vanguardista adquirida en su estancia londinense y poco condescendiente con los colegueos discográficos del panorama musical español de entonces. 

 Una personalidad, que lucía con "bohemio mostachón", agasajada con premios y distinciones de las que era merecedor en su extenso e intenso caminar por la radio, la prensa y la televisión, que elevaron su carisma y profesionalidad hacía altas cotas de popularidad. 

Teníamos la misma edad y la misma pasión por la música. Fueron varias las ocasiones  en las que compartí con él charlas, delante y detrás de los micrófonos y las cámaras. 

De ellas trazo el perfil del recuerdo reavivado por la muerte de quién hoy es considerado, con todo merecimiento, una leyenda de la comunicación

viernes, 4 de mayo de 2018

HOMENAJE AL "GRAN PERI" EN EL GARUFA CLUB DE A CORUÑA

          

O próximo 16 de Maio imos facer unha gran festa no Garufa Club, para homenaxear ao gran Peri "El Rei del Güachismén", que na foto do meu perfil de Facebook, está xusto detrás de min, sentado coa sua sempiterna elegancia e bonhomía, á beira dos tambores que sempre o acompañaron, o día da inauguración do novo Garufa. 



Pouco máis dun ano despois falecía, e deixábanos para sempre, deixando moitos amigos e colegas, sobre todo amigos, por iso este Concerto-Homenaxe, é acolleito con enorme alegría por todos os que tivemos a sorte de compartir amizade e profesión con el.

PERI, persoa dunha inagotable bondade, que compartiu os seus coñecementos e experiencias, sempre dun xeito xeneroso e desinteresado, con todo aquel que se achegaba polos seus "dominios" no barrio do Gurugú (no entramado das rúas coruñentas, como diría outro grande: #XurxoSouto, chamadas: Falperra, Sinforiano López, Juan Castro Mosquera e a sua Travesía) tivo unha exitosa carreira profesional en diversas formacións, pero quizá o que o marcou para toda a vida foi a súa etapa nos TAMARA, compartindo escenarios e vivencias co enorme #PuchoBoedo, neste capítulo, do magnífico documento audio/visual, conducido por Xurxo Souto.........Peri relata o seu último encontro con Pucho, ao que definía, cando lle preguntabas por el, PUCHO ERA DIOS!!
.................En memoria do REI DO GÜACHISMÉN.


La imagen puede contener: texto


ENTREVISTA CON EL "GRAN PERI"


ANTONIO CRUZ CAREO, “ EL GRAN PERI “, BATERÍA DE LOS TAMARA Y “REY DEL GUACHISMEN “

PUCHO ERA UN TÍO EXCEPCIONAL. UN CORUÑES DE LOS PIES A LA CABEZA Y MUY GALLEGO.

Por Nonito Pereira


Durante una “latin jam sessión” en el Garufa con: Miguel Ladrón de Guevara "Miguelón" (voz), Sergio Delgado (teclados), Quique Alvarado (contrabaixo), Pepe Doré (guitarra), Santi González (saxo), Fernando González (trompeta), Miguel Queixas, Miguel Cabana, Antonio Cruz "Peri", Javier Ferreiro "Man" e Ruben Montes (percusións) Antonio Cruz Careo – Perillo para la música y los amigos ( que son muchos)-- fué, coronado por obra y gracia de Los Doré como Peri I el Rey del Guachismen

La vida de este músico coruñés está marcada por la emigración – al igual que la de otros ilustres músicos de la ciudad -- y la aventura. Nació el 11 de diciembre de 1932, en el coruñés barrio del Gurugú ( Santa Lucia , Juan Castro Mosquera, Sinforiano López, la Falperra) y aprendió a leer y a escribir, junto a Amancio Amaro Varela, en el colegio de Doña Manolita:..: Donde estaba la antigua casa de Socorro de Santa Lucía. Después continué estudios en la Academia Mercantil, en Riego de Agua...”. ¿ Porqué me hice músico? ...Yo no me hice músico...¡ me hicieron!. Un buen día mi padre me cogió latando a clase,  y tras tremenda bronca, como castigo, me puso a trabajar con él y terminé tocando la batería en su orquesta Cruz Perillo y sus Muchachos. A los 13 años yo ya era uno de los muchachos y al que más marrones le caían, por aquello de ser de casa. A mi me gustaba el acordeón pero, como de joven era un esmirriado, estar de pie tocando con diez kilos de peso colgando era mucho, así que mi padre me buscó un instrumento que pudiera tocar sentado y en 15 días salí a tocar la batería...” . Hoy Perillo es toda una institución en el ambiente musical de la ciudad. Esa ciudad que un día dejó, siendo un chaval, para ganarse la vida a golpe de beats por el mundo adelante y a la que regreso, con la retirada en la mente, pero no en el corazón...
Cuando se emancipa musicalmente?
Tendría 15 años y fue Suso Bahamonde, que ahora está en Pontevedra, el que me ayudo, llevándome a tocar con él los fines de semana, durante 2 años, al Moderno de Sada.
Y de Sada a la emigración...
En él 57 me voy con Chemari Velasco a Madrid y después a Pamplona. Un año más tarde estaba debutando en Bruselas, en la Exposición Mundial, con Los Celtas. Después a Suiza y a Francia. De allí , me marcho solo a Bélgica hasta que vengo para hacer el servicio militar. Al terminar la mili marcho a trabajar a Cataluña y de allí, en 1963 , a Beirut, Bagdad y Teheran, en dónde me coge la revolución . De regreso a España me llama Candelas desde Alemania y para allá me voy. Estando allí recibo la llamada de Los Tamara. Yo ya tenía amistad con Pucho y con Alberto Romo, el hermano de Prudencio, y son ellos los que se acuerdan de mí . En principio yo no quería venir a España porque estaba muy a gusto en Alemania pero Manolo Eiroa, trompeta que fue de Los Trovadores y Los Satelites, me recomienda que acepte la propuesta  porqué, me dice, Los Tamara  estaban grabando discos y ganando dinero. Acepto ,y recién llegado, nos vamos a actuar a Marsella.
Los Tamara , ¿ marcaron su vida artística?
Claro, por supuesto. Los Tamara son parte muy importante en la historia musical de Galicia. ¿ Los primeros en grabar en gallego?...Creo que sí, en lo que respecta a orquestas y conjuntos. Cuando yo llegué ya habían grabado discos en gallego y estando yo en el grupo grabamos, en el 68 o 69, Na Fermosa Galicia, con los poemas de Rosalía y Curros. Recuerdo que la compañía discográfica no quería que grabáramos en gallego, porque no era comercial. Con Los Tamara estuve casi 9 años, desde el 65 hasta el 73.
¿ Que fue Pucho para Los Tamara?
Lo fue todo. Sin Pucho Los Tamara no serian lo que ahora son . Pero también hay que reconocer el protagonismo de Prudencio Romo, que era quién  hacía las canciones y los arreglos, en ese éxito. Uno hacía las canciones y el otro las bordaba...¿ Como era Pucho?...Era un tío excepcional. Yo convivía con él e íbamos a todas partes juntos. Sobre todo era un coruñés de los pies a la cabeza y muy gallego... De ello pueden dar testimonio los coruñeses y gallegos que encontrábamos por España y por el mundo adelante. En todos los sitios donde trabajábamos, desde el portero hasta la señora del tabaco, pasando por los jefes de las salas, lo adoraban. Siempre estaba dispuesto a hacer una broma y no soportaba ver a alguien necesitado...con el dinero siempre era muy desprendido. A Pucho no le hacía falta cantar, su presencia llegaba para que la gente estuviera pendiente de él... Cuando cantaba el tango Silencio en la noche, en Madrid, la gente se ponía de pié e incluso salían a relucir los pañuelos como en los toros. Lo cantaba como nadie y a mí me ponía los pelos de punta
Convertido, por obra y gracia de Los Doré, en el Rey del Guachismen...
(Risas) ...Cuando Marcos y Pepe dejaron de ser el dúo Los Dore y pasaron a ser un grupo, yo les acompañé durante una temporada. En nuestros viajes a Portugal les contaba mis hazañas y aventuras por el mundo adelante y Pepe, que también se crió en el Gurugú, fue imaginando una canción dedicada a esas historias y al barrio... Yo se lo agradezco infinito. A uno le gusta que se acuerden de él en vida...¿ Que significa Guachismen?...(Risas)...No es ningún ritmo musical...En realidad es una palabra inglesa que viene a significar algo así como hombre simpático y marchoso, un tío guai que dirían los chavales, que empezamos a utilizar en los años 60 cuando íbamos de marcha, de fiesta, cuando había vacilón ...
Que hace hoy el “Gran Peri”
Tocar, dar clases y seguir estudiando...Estoy haciendo callos golpeando los cueros duramente...me encanta la percusión latina. En el 72 , al morir mi padre, dejé Los Tamara y decidí regresar a casa, ya que eran muchos años fuera de ella. Mi intención era retirarme pero, a los dos años, me vuelvo a enganchar a la música tocando en grupos y orquestas... y hasta ahora ...

MI DESPEDIDA DE PERI





Falleció "Peri" . De profesión, músico…Yo no me hice músico, ¡me hicieron!". Esta fue la respuesta que me dio Antonio Cruz, más conocido en el mundo de la música por "Peri" durante muchos años batería de Los Tamara.

 Músico y persona muy apreciado en la familia musical coruñesa y gallega al que se le concedió el Premio Honorífico en los Premios Galegos da Música Martín Códax destacando su traxectoria ejemplar como "músico de retaguardia", de sombra, de esa última copa con el local cerrado, que nunca exigió focos, atención, ni titulares, y «que sempre tivo as portas abertas ao resto dos músicos, foran de onde foran». 

Ese era Peri…que deja un intenso historial artístico tras su paso por Los Diamantes,Los Celtas, Orquesta X,Combo Portela, Los Satélites, Los Tamara, Los Trovadores, Os Breogans y Los Doré, donde lo nombraron "El Rey del Guachismen", por ser un "tio guai",s impático y marchoso… "Un buen día mi padre me cogió "latando" a clase y me cayó tremenda bronca. Como castigo me puso a trabajar con él y acabé tocando la batería en su orquesta "Cruz Perillo y sus Muchachos".A los 13 yo era uno de los "muchachos" y al que más "marrones" le caían por aquello de ser de casa. 

Aprendí, de aquella manera,  a "fume de carozo"  a tocar la batería en 15 días…". Se emancipo con 15 años y empezó a tocar los fines de semana en el Moderno de Sada, con Suso Bahamonde, y de ahí, a la emigración, después de estar una temporada con el combo de Pucho Portela…primero Madrid, después a Bruselas, a la Exposición Mundial con Los Celtas,más  tarde a Suiza y a Francia, y en 1963, a Beirut,Bagdad y Teherán, donde le coge la revolución. 

Recibe la propuesta de Los Tamara, acepta y debuta con ellos en Marsella. Con ellos estuvo, desde 1965 hasta 1973, un estancia que marcó su vida artística. Un numeroso grupo de amigos, en su mayoría músicos, lo despedimos en San Amaro dentro de un silencio cortado por un solo de trompeta que le dijo adiós con "Cuando un amigo se va", y la percusión de las palmas modelando ritmo…

Ese ritmo que lo impulso desde que su padre lo "hizo" músico. Se fue con 76 años, cuando con Sito Sedes, tenía previsto asistir al homenaje que le daban en Boiro a su amigo y compañero en Los Tamara,  Enrique Paisal.





RODRIGO ROMANI BORDA "FIOS DE OURO NO AR" COA SÚA ARPA




Alegría e contento por escoitar un novo traballo de Rodrigo Romani recuperado do accidente que lle corto medio dedo angular dereito que lle imposibilitaba para tocar a arpa. 

Felizmente recuperado Rodrigo volve a bordar, coas cordas da arpa, uns fíos de ouro que se ganduxan no aire recreando un xogo sónico de luces e sombras, que nos transportan a espazos sensoriais danzaríns, de penumbras estilísticas, de discursos entreverados con alusións a músicas de diversas orixes, nas que a tradición oral da música popular vertebra un produto inconfundiblemente galego. 

No seu novo álbum, "Fios de Ouro non Ar" (Altafonte), o cuarto no seu camiñar solitario , vén acompañado por Bea Martínez e Xulia Feixoo, dous relevantes intérpretes do panorama do novo folk galego.  A eles xúntanse as voces convidadas de Inés Lorenzo (As Arpas de Breogán) e Guillerme Ignacio (Quempallou) e o cuarteto de corda Novecento.

 Rodrigo Romaní xurdiu no mundo da música profesional como parte do movemento popular da canción galega na segunda metade dos anos 70. 

Formou parella artística co músico Antón Seoane. co que editaría en 1977 o álbum "Milladoiro" cuxo título daría posteriormente nome a un dos grupos referenciales do folk galego dous anos despois ao unirse ambos co grupo de música tradicional Faíscas do Xiabre . 

Tras percorrer a escena folclórica mundial e gravar doce álbums,  en 2001 deixou o grupo para dedicarse a outras actividades artísticas e educativas. 

Recuperado do accidente tras moitas horas de traballo, atopou unha nova técnica, que escoitamos no seu último disco, centrando nel a sonoridad da arpa diatónica, coñecida como arpa celta.  

O resultado revela un concerto de sonoridades rítmicas, delicadas ao mesmo tempo , evocadas pola complexidade de dúas arpas combinadas con elementos electrónicos e percusións acústicas unidas ao canto e a ocarina, ou ao acompañamento elegante do cuarteto clásico de corda  ,construíndo unhas melodías que proceden tanto dá adaptación de pezas dá tradición oral como de composicións actuais que seguen, e amplían o camiño iniciado co seu anterior traballo "As Arpas de Breogan".