sábado, 7 de junio de 2014

PERFILES CIUDADANOS --JAIME GONZALEZ CHAS (1933-2011)...DEJO UN HISTORIAL LLENO DE MEDALLAS DE ORO EN TIRO OLIMPICO


EN EL MUNDO DEL  DEPORTE ACTUAL PRIMA MÁS EL ESPÍRITU POLÍTICO QUE EL DEPORTIVO.

Es más fácil hacer un maratón popular que ayudar a un chico que fue medalla olímpica. 

Entrevista publicada en el Ideal Gallego 2000

Por Nonito Pereira

 Fue  65 veces campeón de Galicia en todas las modalidades de arma corta. Campeón de España absoluto en 53 ocasiones, alcanzando el subcampeonato 47 veces. Por equipos fue campeón de España 35 veces y en 250 ocasiones internacional. Participo en los Juegos Olímpicos de México, Munich – donde obtuvo Diploma Olímpico al quedar de quinto empatado con el cuarto --, Montreal y Moscú como tirador y en los Juegos Olímpicos de Barcelona 92 y Atlanta 96 como entrenador de pistola. Gano la Copa del Generalísimo en tres ocasiones y en dos la de SM. el Rey.

Anduvo buena parte de su vida a tiros. Donde ponía el ojo, allá iba la bala. Aburría de tanta puntería y precisión. Sus triunfos deportivos, en el ámbito nacional e internacional, fueron tantos y tan continuados que llegaron a convertirse en rutina, más que en noticia. ¡ No es broma!.  Posiblemente estemos escribiendo sobre el deportista coruñés que ostente más medallas y éxitos desde que en 1962, con 29 años, ganara su primer campeonato de España para noveles, con pistola de velocidad.

 Tomen buena nota: Fue  65 veces campeón de Galicia en todas las modalidades de arma corta. Campeón de España absoluto en 53 ocasiones, alcanzando el subcampeonato 47 veces. Por equipos fue campeón de España 35 veces y en 250 ocasiones internacional. Participo en los Juegos Olímpicos de México, Munich – donde obtuvo Diploma Olímpico al quedar de quinto empatado con el cuarto --, Montreal y Moscú como tirador y en los Juegos Olímpicos de Barcelona 92 y Atlanta 96 como entrenador de pistola. Gano la Copa del Generalísimo en tres ocasiones y en dos la de SM. el Rey.

Jaime González Chas, nacido  el 11 de agosto de 1933 en el céntrico callejón de San Blas, al lado del Banco Pastor, es uno de los mejores deportistas de A Coruña – con trofeo que lo acredita – tal y como muestra de forma fehaciente su apabullante historial, lleno de medallas de oro, abundantes de plata, insignias de oro y brillantes, galardones y trofeos obtenidos, así como records batidos.

¿Cómo se anda por la vida con el peso de un currículo deportivo tan acongojantemente importante?
Pues bastante ligero. La verdad es que en lo personal  lo tomo como algo natural, ya que para nada influye en mi vida diaria. Uno puedes tener muchos títulos, y haber hecho muchos méritos, pero, a la hora de la verdad, eso sirve de muy poco y apenas influye en el ánimo de otras persona. Incluso diría que  haber ganado tantos campeonatos de Galicia y España, así como participar en seis Olimpíadas, dos de ellas como entrenador, sirve para que alguna gente te mire con recelo, y procura evitarte, para no verse “desmerecida”. Por no influir, no influyo para que se acordaran de mí y me enviaran, cuando vino la antorcha olímpica a Coruña en 1992 con motivo de la Olimpiada de Barcelona, una invitación  ni para el recorrido, ni para la posterior recepción que tuvo lugar en el Ayuntamiento.

Por curiosidad, ¿Cuantas medallas tiene?
Me parece que se va a quedar con las ganas de saberlo, como yo. La verdad es que son bastante, pero no sé el número exacto, porque no soy capaz de contarlas. Me pasa lo mismo con los diplomas; no sé cuantos tengo, pero, si sé, que no tengo  presupuesto para hacer los marcos (Risas).

Cuenta la leyenda urbana que de chaval  era el terror de las barraca de tiro al blanco...

(Risas). Pues no fue así porque en las barracas se tira con carabinas muy “tralladas” y yo siempre tiré con pistola. ¿ La caza?. No me gusta, porque no me gusta tirar a las piezas, a los animales vivos,  por qué les doy y me da pena verlas muertas. Por esa misma razón, tampoco me gusta el tiro al pichón.

¿Tenía condiciones para el tiro o dio en el blanco sin querer?
Digamos que di en el blanco sin querer. Antes del tiro había hecho otros deportes como natación, hockey sala,  sobre hierba y fútbol, pero, sin destacar en ninguno de ellos. Fue en 1960 cuando me apunté a la sección de tiro de la S. D. Hípica que, por entonces, llevaba Dn. Julio Sáez Chas, y dos años más tarde ganaba mi primer campeonato de España para noveles con pistola de precisión. En 1964 vino a Coruña el equipo Olímpico de tiro, entre los que estaban tres nominados para las Olimpiadas de Tokio de Tiro para hacer un entrenamiento en la Hípica. Se dio la circunstancia de que, al que estaba nominado en  pistola de velocidad, le gane dos veces. Como solo podían ir tres me retiraron para no crear problemas con el que estaba nominado que era un catalán. Ese año gané mi primer campeonato de España absoluto y obtuve por primera vez la Copa del Generalísimo.

¿Las armas las carga el diablo?
Nada de eso. Las armas las cargan los hombres y en si mismas no son peligrosas. Para peligrosos, los coches, y a ellos tiene acceso todo el mundo.  Lo que pasa es que hay mucho “irresponsable” que no sabe manejar las armas. Por eso hacen falta más cursos y monitores que enseñen su manejo. El tema es tan serio que no se trata de dar licencias solo por dinero.

Hubo una época en que el Tiro Olímpico estaba de moda en toda España, por los éxitos que se conseguían a nivel internacional, de los cuales usted participaba. Ahora parece que esta disciplina olímpica tiene la “pólvora mojada”

Yo lo achacó a que hubo una avalancha de gente nueva, muchos de ellos intrusos, que llegó a por los cargos federativos. Eso dio lugar a un cisma entre la gente activa que conocemos el ambiente de este deporte, y los recién llegados que no tienen mucha noción ni de la organización, como tampoco  de las costumbres, ni los usos del tiro, como sucede en la  Federación Gallega, con sede en Lugo, que esta llevada por gente de tiro al plato que ignora a la gente de precisión y de esta manera no sale ningún proyecto adelante. Todo se basa en montajes teóricos pero a la hora de la verdad, de la práctica, no hay nada. Soy consciente de que el deporte del tiro no pasa por buenos momentos entre otras cosas porque falta promoción por parte de la Federación Nacional. Toda las personas tienen una afición innata al tiro, pero no se están poniendo los medios para que puedan desarrollarla.

¿ Y con respecto A Coruña?

En mi época la Hípica gano más de 100 títulos individuales y desde hace 10 años, no volvió a ganar un título. Por no haber no hay ni una galería de tiro de 10 x 15 metros, ni una habitación para guardar las cosas. Hace tiempo le envié al Alcalde unas cartas explicándole las carencias de instalaciones  que había para la practica del deporte de tiro y la posibilidad de montar una Escuela Municipal de Tiro, bien en la parte nueva del estadio de Riazor o en la Torre. Hoy es el día en que no he tenido ninguna respuesta. Creo que las autoridades hacen política deportiva y no contemplan la realidad de las necesidades de los deportistas. Ahí está el remo, el piragüismo o el atletismo, completamente desasistidos de ayudas. Y después pasa lo que pasa. Otro tanto sucede por parte de la Diputación e incluso de la Xunta. ¿Deportes minoritarios?. Tal vez lo sean pero son deportes y cuando algún representante de ellos consigue éxitos, entonces todo el mundo se apunta para salir en la foto. El caso de Andrés Díaz, por ejemplo, es patético. Es más fácil hacer un maratón popular que ayudar a un chico que fue medalla olímpica.  Otro caso evidente es el del  Club Olímpico de A Coruña de Tiro, Campeón de España femenino con Paloma Bernal, Mercedes Ferreiro y Evelyn Manchón, que es la actual campeona de España, y lleva tres años consecutivos ganando el Campeonato. Ni caso nos hacen. La realidad es que en el mundo del deporte prima más el espíritu político que deportivo.

Queda claro que lo suyo es el tiro de precisión, aunque no sea con pistola. ¿Sigue en activo?

Sigo tirando en veteranos porque para conservar las armas es necesario tener actividad. El pasado año gane tres Campeonatos de España de Veteranos También soy entrenador, pero, la verdad es que es una titularidad que no tiene alumnado.




viernes, 6 de junio de 2014

TERBUTALINA VA "A MUERTE" ...MÁS RÁPIDO,MÁS FUERTE...


                 LOS DE MUROS VAN A POR TODAS...¡A MUERTE!



La "terbutalina" además de ser u fármaco, un agonista de los receptores beta adrenérgicoses también es un grupo de Muros, que pasa por ser el quinteto menos serio del panorama musical gallego, muy energético,  que con su punk "garajero" acelerado,  bajo las consignas de "más rápido, más fuerte" alborotan los escenarios desde 2010, fecha de su creación, con unos directos inyectados de "speed ramoniano" en los que no existe  margen para el descanso, ya que su música  provoca una acción inmediata en las extremidades inferiores que no paran de moverse por los efectos de las canciones "gastropunk" -- según ellos "o punk morreu e comémolo nos" -- de corta duración ataviadas con "humor ácido" en sus letras . O sea te hacen bailar como si te duchases todas las mañanas en aguardiente. Fiesta, baile y diversión a ritmo de "tupa-tutupá". 

Ha "Terbutalina" -- Migui (voz principal y guitarra), Mon (guitarra y voces), Samu (bajo y voces),  Brais (teclado y voces) y Carlos (batería)..  le van las prisas ya que desde su creación ya cuentan con una discografía abundante En 2011 presentaron su debut, “Live in Catoira“, al que siguió el EP “Que-de-leite!“, y al poco tiempo vio la luz su primer LP de estudio, Broncodilatador“. En 2012 vuelven a grabar un EP, como antesala de  Ritmo Serbio” el álbum definitivo que mejor describe a los terbutalinos, 

Ya está aquí lo nuevo de Terbutalina. Casi un año después la formación garage-punk está de vuelta y lo hace con "A Muerte"--, grabado  en los estudios A Ponte bajo la supervisión de Tomás Ageitos, y ha contado con el trabajo de Arispunk -- que coloquialmente puede "traducirse" como " a por todas", con 10 canciones-- "Acabar tirado", "Vas ir a pique", "Espectáculo", "Compostela", "Prepárate", "Veñen", "0-100", "Tu-Pa!", "Hai que ir morrendo" -- en el que el vértigo rítmico impulsado por " la rabia , el entusiasmo y la decepción“, marca una impertérrita e intensa velocidad de crucero, aunque asome  una estructura melódica  más perceptible, de índole "garajera" que en su anteriores trabajos.

 Sus seis discos, han sido autoeditados y distribuidos tan solo en digital, siempre con la modalidad de descarga libre.De su último trabajo "A Muerte" se han agotado las descargas libres en tan solo tres horas.



jueves, 5 de junio de 2014

AÑO 1976 "EN LA CRESTA DE LA MÚSICA".UN PRODUCTO DE LA ·EXCAVACIÓN" DE UN AFICIONADO EN LOS ORÍGENES DEL ROCK AND ROLL

A PRINCIPIOS DE LOS AÑOS 7O HABIÁ POCA INFORMACIÓN EN CASTELLANO SOBRE EL BLUES..LLEVADO POR LA CURIOSIDAD Y POR QUERER CONOCER DE DONDE PROCEDÍA E´L ROCK AND ROLL, EMPECÉ A PROFUNDIZAR EN SUS ORÍGENES "NEGROS".... Y LLEGUÉ HASTA AFRICA...
EN PRÓXIMOS CAPÍTULOS ME EMBARQUE DESDE ALLÍ HASTA LLEGAR A NEW ORLEANS Y EL DELTA DEL MISSIPPI...
ESTAS FUERON MIS AVENTURAS QUE DIERON FORMA A UN "CUADERDO MUSICAL".

























BONILLA A LA VISTA...¡A LA RICA PATATA FRITA"



miércoles, 4 de junio de 2014

EL NOROESTE POP ROCK SELECCIONA 16 GRUPOS GALLEGOS


DESTINO...ESCENARIO DE  RIAZOR




Snail , Say My Name, La Dance, La Senda de Afra,  Misterioso Viaje a Holanda, Maple Aple, Fogbound Grupo, Los Santos, Five Strings Band, Anima,AlbaRusa, En Casa del Herrero, Bourbon Queen,  Bestlife (UnderYourSeat),Acidproyect y Moon Cresta.



El  Noroeste Pop Rock 2014 ya empieza a caminar siguiendo el camino emprendido en la edición anterior que dado el éxito alcanzado por esta modalidad de concurso  ha llevado a la Concejalía de Cultura del Ayuntamiento de A Coruña a ampliarlo con el principal objetivo de dar visibilidad a más grupos y durante más días; "creando una oportunidad de promoción única en Galicia", según señaló en su presentación la teniente de alcalde de Cultura, Ana Fernández, al tiempo que dejaba constancia del "interés por recuperar el espíritu original de las primeras ediciones del Noroeste Pop Rock", proporcionando una magnífica plataforma promocional para estas formaciones. emergentes de la comunidad gallega.

LOS GRUPOS SELECCIONADOS



 Un jurado presidido por Javier Rodríguez, director del Coliseo,  formado por Luis P. Ferreiro -Mondosonoro-, Fernando Sampedro -Popular 1Rock´n´ Roll Magazine --, Rubén Novo -Empuje.Contracultura Gallega -, Paco Gallego - Community Manager y video-realizador en Picnic Ideas Felices/ Axitpop Comunicación) con Paulo Rodríguez --director del Teatro Rosalía Castro-- como secretario eligieron de entre alrededor de 50 maquetas enviadas desde toda Galicia, los 16 grupos que optarán a una de las cuatro plazas  reservadas para grupos gallegos en el escenario de Riazor.

A partir de ahora el NPR entra en una segunda fase que es la celebración de cuatro conciertos en la Sala O Tunel, del Coliseo de A Coruña, en los que los grupos  seleccionados actuarán en directo para ser valorados con el voto de un jurado mixto formado por el público asistente y el jurado.

El próximo viernes 6 de junio será el turno para Snail , Say My Name, La Dance, La Senda de Afra,  de A Coruña

 El 13 de junio actuarán Misterioso Viaje a Holanda, Maple Aple, Fogbound Grupo, de A Coruña y  Bestlife (UnderYourSeat) de Ourense

 El  27 de junio,  Los Santos, Five Strings Band, Anima de A Coruña y Acidproyect de Ourense.

 El 28 de junio: AlbaRusa, En Casa del Herrero, Bourbon Queen de A Coruña y Moon Cresta de Vigo.

La actuación de los grupos clasificados tendrá una duración de 45 minutos. La organización del concurso pone a disposición de los grupos participantes tanto el escenario como los equipos de sonido y la iluminación.

Los dos primeros clasificados cobrarán por su actuación 2.000 euros y los segundos clasificados 1.500 euros.

Además, los conciertos contarán con un presentador que además de amenizar los intervalos entre grupo y grupo, se encargará de hacer público el nombre de los finalistas cada jornada.

Cada grupo contará con 50 entradas y se pondrán 200 invitaciones a disposición del público en la Plaza de Orense entre el miércoles y el jueves. La apertura de puertas de la sala será a las 20:00 horas y los conciertos empezarán a las 20:30.


Por último, la concejala de Cultura explicó durante la presentación que, entre las actividades llevadas a cabo para promocionar el Noroeste Pop Rock se está recopilando todo el material disponible para realizar un histórico del Festival por lo que animó a todos los ciudadanos a participar y compartir cualquier cartel, imagen, audio o vídeo que conserven de sus 27 años de vida de esta iniciativa.







martes, 3 de junio de 2014

LOS LIMONES HOMENAJE AL NÚMERO 13...¡MENÉALO A VER SI CRECE!

            NUEVOS "AROMAS POP" DE LOS LIMONES EN SU DISCO 13



Santi Santos hace un homenaje al número 13, considerado por él mismo mágico y maldito a la vez "13 Limones" es el álbum número trece de la discografía de Los Limones. El disco, gestado durante el 2013, recoge 13 canciones: diez temas inéditos compuestos por Santi Santos y tres versiones de canciones ya existentes entre ellas el "Teño Saudade" de Andrés do Barro.

El ciclo de vida previsible de un músico con talento en el mercado discográfico  está formado, a grandes rasgos por un ciclo previo al éxito, un periodo más o menos dilatado de éxito y una fase de mantenimiento en el que el artista vive del éxito cosechado y, finalmente, llega el "olvido"

. La mano de productores más o menos hábiles o los caprichos de la moda han variado este ciclo, alargando o acortando sus fases, a veces rescatando a algunas figuras de ese baúl de los recuerdos. Y así ha sido durante muchas décadas, con permiso de lo que el mundo digital está suponiendo como ruptura de los cánones tradicionales de la industria discográfica. Los Limones empezaron esparciendo fragancias aromáticas--cuando eran del   Caribe -- y la frescura de su pop los convirtió en un grupo asiduo en las listas de los "movidos" años 80.

 En el caso de Los Limones, su ciclo previo al éxito se gestó cuando la banda original la formaban en 1983 cuatro estudiantes del colegio Montefaro de Ferrol que empezaron  a pisar el escenario estudiantil del colegio mayor Fonseca de Santiago de Compostela en mayo de 1984. A partir de ahí inician una vertiginosa actividad en locales de Ferrol,  Cabanas y Santiago durante 1985 y 1986.Un dinamismo que afecta a la formación produciendo un cambio radical en la composición original quedando solo Santi Santos. Con nuevos componentes en 1987

 Los Limones empiezan su período de maduración hacia el éxito  con su mini-LP "Sun"( Edigal) , y son fichados por Grabaciones Accidentales (GASA).editando su primer LP, Sube la marea (1989), que incluye el sencillo "Te voy siguiendo", que pronto se sitúa entre los más populares en las listas de ventas.En 1990 las canciones "Trenes sin destino" y "No le digas" de "Donde acaba el mar" se convierten en referente de la música más comercial del momento y se escuchan continuamente en emisoras de radio y discotecas.El siguiente disco, Música clásica (1992), incluye el tema "El canto de la sirena", que alcanza en número 1 en las listas de éxitos.Tras publicar nuevos LP en los años siguientes con discretos resultados, el grupo se disuelve en 1997, y llega la fase del "olvido" que si bien los arrincona durante cuatro años, no "acaba con ellos". Se recomponeny vuelven a dar zumo discográfico  y desde entonces han seguido publicando discos, si bien lejos de la repercusión mediática que alcanzaron a principios de los años noventa. 

Ahora con "13 Limones" el sonido pop del grupo se actualiza con nuevas sonoridades rozando las tendencias del electro --Ferrol 2013, 18 Primaveras), o de grupos indie --, Quiero Soñar, Canción desnuda -- adquiriendo el piano un papel protagonista -- Almudena, Quiero soñar, Eres el mejor -- junto al ineludible “pedal steel” o las guitarras eléctricas.






lunes, 2 de junio de 2014

FRACASADOS, "DIÁSPORA": ¡DENDE LABAÑOU ATA AO INFINITO....MESTIZAXE MUSICAL E LETRAS CON PROTAGONISMO DO EZCOZOR SOCIAL





 "oito cancións de amplas vestiduras musicais de mestizaxe explosiva  -- rock hip-hop, funk, ska, reagge, música latina-- regadas con letras onde el escozor social ten o seu protagonismo"


Ao berro de "Dende Labañou ata ao infinito",  comenza, "Diáspora" o novo disco de "Fracasados" que se publica  catro anos despois do seu primeiro traballo "Fracasados de antemán",  que acadou grande percusión mediática e boa acollida por parte do público. 

A formación naceu como "Fracasados de Ántemán" aló polo 2005, no barrio coruñés de Labañou impulsado polas "incontinencias" creativas de Román Emilio,Brais, Ainoah e Mario. Máis tarde entraría non grupo Alba e fóronse pola ruta do rock and roll, o rock, e o blues, facendo versións. 

Cando levaban algún tempo "pateando" Galicia facendo bailar a xente, enchendo os seus concertos, botaron o freo para pasar pola ITV. Tras unha revisión de "chapa e pintura" --compoñentes-- e axustes no motor --estilo musical -- voltaron con nova formación e novo estilo.No 2009 circularon polas salas de concertos, destacando cun directo máis potente que os inclúe na carreira por alcanzar un posto destacado na "pool position" do panorama das bandas emerxentes galegas. En 2011 sacan o seu primeiro disco e seguen a súa peregrinación polas salas de concertos participando en festivais de renome en Galicia.

 Agora "Fracasados" (a secas) -- Andrea Seijo (Voz), Brais López (Trompeta e Voz), Roman Suárez (Teclados), Bernardo Pita (Guitarras), Emilio Suárez (Guitarras), Bernardo Tejera (Baixo), Miguel Paz (Batería) presentan "Diáspora, ou seu novo traballo no que se que apretujan oito cancións de amplas vestiduras musicais de mestizaxe explosiva  -- rock hip-hop, funk, ska, reagge, música latina-- regadas con letras onde el escozor social ten o seu protagonismo, capaz de facer vibrar a públicos heteroxéneos cunha fórmula clara: a enerxía nos directos.

 O disco "Diáspora" e un escaparate "anticrise" xa que na súa páxina web podar escoitarse as canciós --"Diáspora", Alma presa", "Sabes ben", "A casa do pobre","Mass media"," A Marea",  Vilas e barrios é " Medo e noxo". Nos vindieiros días haberá unha ligazón para descargar ou disco de maneira gratuíta. Unha opción que sorprende, aínda que xa que os discos "non se venden", mellor regalalos para animar á xente a ir aos concertos, que é onde está--daquela maneira--o negocio.

Fracasados , presentarán " Diáspora" o sábado dia 7 no Garufa Club ás 22:00 h.